Zdolność słyszenia jest indywidualna, podobnie jak odciski palców. Upośledzenie słuchu u dwóch różnych osób nigdy nie przebiega identycznie.

Istnieją trzy główne typy utraty słuchu: 

1. ubytek przewodzeniowy, wywołany uszkodzeniem kosteczek słuchowych, błony bębenkowej lub okienka owalnego, które przenoszą dźwięki z ucha zewnętrznego poprzez ucho środkowe do ucha wewnętrznego
2. sensoryczno-nerwowa utrata słuchu (głuchota nerwowa), wywołana uszkodzeniami w samym uchu wewnętrznym - jej przyczyną są naturalne procesy starzenia lub degradacja nerwów przewodzących impulsy z ucha środkowego do mózgu.
3. mieszana, zawiera w sobie elementy ubytku przewodzeniowego oraz sensoryczno-nerwowej utraty słuchu.

Stopień ubytku słuchu: słuch uważa się za normalny, jeśli nie przekracza 20 dB. Mówiąc językiem medycznym, istnieją cztery stopnie ubytku słuchu.
Lekki ubytek słuchu -  Utrata słuchu na poziomie 20 do 40 dB. Utrata możliwości słyszenia części cichych dźwięków (np. bicie serca), dźwięków o wysokiej częstotliwości(np. odgłos wydawany przez nożyczki, oraz część dźwięków mowy(najczęściej spółgłoski)).
Średni ubytek słuchu -  Ubytek na poziomie około 40 do 70 dB. Mowę słychać tylko wtedy, gdy mówi się głośno.
Duży ubytek słuchu - Utrata słuchu na poziomie około 70-90 dB. Porozumiewanie się bez pomocy jest niemal niemożliwe.
Głęboki ubytek słuchu - Utrata słuchu na poziomie około 90 dB lub więcej. Najczęściej występuje przy głuchocie noworodkowej, w następstwie wypadku lub choroby.